توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت هشتاد و نهم :
شانه‌به‌شانۀ هم سی و سه پل را به مقصدی نامعیّن پیمودیم. نگاهم سمت خیابان بود اما سنگینی نگاه اشکان را می‌فهمیدم.
- حالا تو بگو... .
از پرسش بی‌مقدمه و بی‌شرحش جا خوردم. به تلألؤ چشمان سبزش در تاریکی شب نگریستم و پرسیدم:
- چی بگم؟
- چرا دلت نمی‌خواد مادرت رو ببینی؟
گره اخم میان پیشانی‌ام نشست. پاسخ را از پیش می‌دانستم که ذره‌ای تعلّل نکردم به قصد تفکّر.
- چون به حضور
لطفا صبر کنید...
Aa
0اشکان حالشو داره خوب میکنه👏🌹